Nooit meer zoekende ogen tijdens het eerste nummer van een concert…
Nooit meer een gulle brede lach wanneer die ogen ons gevonden hadden op de voorste rij…
Nooit meer gezellig nababbelen tot het personeel van de schouwburg toch wel naar huis wilde…
Nooit meer na een concert ‘ha, Liesje kom: even een dikke knuffel’..
Nooit meer ‘en oh ja hallo Hans’…
Nooit meer anderhalf uur aan de telefoon kletsen over van alles…
Nooit meer na afloop van een concert samen even Twents praten...
Nooit meer een after-party met Pim erbij...
Nooit meer een kapot geslagen snaredrum vel van hem krijgen...
Nooit meer een lachend gezicht als Liesbeth weer eens een tekst moest souffleren…
Nooit meer samen in zijn aquarium om te horen hoe dat klinkt…
Nooit meer 90 concerten met Pim samen met Kayak…
Nooit meer Pim heel mooi piano en natuurlijk slagwerk live zien spelen…
Nooit meer Pim…
Maar voor altijd je muziek.

Pim, bedankt dat we je mochten kennen.
“This time” was His time

Hans & Liesbeth