contact thuis webdesign: art&vision
webdesign: art&vision
De eerste keer dat Pim en ik elkaar ontmoetten, zaten we allebei NIET in Kayak. We kwamen elkaar voor ’t eerst tegen in de Wisseloord Studio’s in Hilversum.
Soms heb je met mensen die je voor ‘t eerst in je leven ziet binnen één seconde een klik. Zo was het ook met Pim en mij. In no time zaten we tegenover elkaar aan een tafeltje en we sloegen elkaar om de oren met teksten van Monty Python en The Ruttles, probeerden elkaar af te troeven met het spreken met verschillende accenten en in dialecten van het Nederlands en het Engels en het opnoemen en zingen van talloze Beatleliedjes. Ik geloof dat we een dikke anderhalf uur zo tegenover elkaar hebben gezeten.
Vanaf die dag waren we vrienden.
Later kwamen we elkaar regelmatig tegen in verschillende studio´s en hebben we ook regelmatig met elkaar gewerkt. Eén keer zelfs zonder elkaar daadwerkelijk te zien. In 1987 had ik een demo opgenomen, een duet met Jody Pijper. Daar wilde een platenmaatschappij wel wat mee maar de demo moest nog wat worden bijgeschaafd en ze vroegen Pim om dat te doen. Hij heeft onze zang laten staan en de rest allemaal zelf overgespeeld in de studio en er prachtige koortjes bij gezongen. Toen ik hem later tegenkwam en hem bedankte voor zijn geweldige werk - waar we een ‘radiohit’mee hebben gehad – riep hij quasi wanhopig : “Wil jij nooit meer een liedje in Fis schrijven, ja ?!”
En toen kwamen zowel hij als ik op een gegeven moment allebei weer in Kayak terecht. De samenwerking maar ook de vriendschap werd er alleen maar intensiever op. We reden – zeker tijdens de Nostradamus tour – vaak samen naar optredens toe. Over gespreksstof hoefde ik mij dan geen zorgen te maken. Pim ratelde wel door. Over van alles en nog wat. Hij onderbrak zichzelf af en toe om mij te wijzen op die prachtige buizerd die daar net opvloog in dat weiland. Roofvogels waren een hobby van hem ; hij wist er heel veel van.
Voor mijn verjaardag dat jaar kreeg ik van hem een prachtig fotoboek : Cistercian Abbeys, omdat ik immers een monnik van die orde in Nostradamus speelde ! Stad en land heeft hij af moeten zoeken om zoiets te pakken te krijgen. Maar zo was Pim.
Ook tijdens de mix van Letters from Utopia zijn we samen een keer naar de studio in Leeuwarden gereden. Om nog wat wavfiles af te leveren bij Nico “van de Kast” en proefmixen te beluisteren en te bespreken. En we belden of zagen elkaar meerdere keren per week. Afgelopen zomer speelden we samen, met Eddy Koopman van het Metropole Orkest, een benefiet voorstelling met Beatlenummers in het openluchttheater Cabrio in Soest.
Toen hij me vroeg om een tekst te schrijven op één van zijn nummers vond ik dat echt een grote eer. Onze samenwerking wat schrijven betreft was begonnen bij het nummer “Strawberry Blonde” van mijn CD “Child of the water”. Ook een tekst van mij met weergaloze muziek van Pim. Helaas heeft het lot beslist dat we niet nog meer samen mogen schrijven.
“Moe ?! Man, ik kom met meer energie het podium af dan dat ik er op ga, kan ik je melden !” Hij fietste veel en vaak en deed aan fitness.
“Een beetje van de leg”, voelde hij zich 21 november in Drachten, door de griepprik maar ook vooral door het overlijden van Frank Papendrecht. Maar wel een geweldig concert spelen en daarna de verjaardag van Joost nog even vieren.
Het zou het laatste concert van zijn leven zijn.
Ik kan het nog steeds niet echt bevatten dat Pim er niet meer is. We hadden onze vaste momenten op het podium tijdens een show, momenten dat ik hem even opzocht om met hem te dollen. Juweeltjes van momenten.
De man met de gouden oren en het gouden hart, met de bulderende lach, met zijn heerlijke logge manier van drummen, onze “Grote Vriendelijke Reus” is niet meer.... Hij laat een leegte achter waarvan ik de afmetingen nog niet eens kan inschatten.
Dag vriendje....
Edward
Bron: Edward Reekers Fanhyves
Soms heb je met mensen die je voor ‘t eerst in je leven ziet binnen één seconde een klik. Zo was het ook met Pim en mij. In no time zaten we tegenover elkaar aan een tafeltje en we sloegen elkaar om de oren met teksten van Monty Python en The Ruttles, probeerden elkaar af te troeven met het spreken met verschillende accenten en in dialecten van het Nederlands en het Engels en het opnoemen en zingen van talloze Beatleliedjes. Ik geloof dat we een dikke anderhalf uur zo tegenover elkaar hebben gezeten.
Vanaf die dag waren we vrienden.
Later kwamen we elkaar regelmatig tegen in verschillende studio´s en hebben we ook regelmatig met elkaar gewerkt. Eén keer zelfs zonder elkaar daadwerkelijk te zien. In 1987 had ik een demo opgenomen, een duet met Jody Pijper. Daar wilde een platenmaatschappij wel wat mee maar de demo moest nog wat worden bijgeschaafd en ze vroegen Pim om dat te doen. Hij heeft onze zang laten staan en de rest allemaal zelf overgespeeld in de studio en er prachtige koortjes bij gezongen. Toen ik hem later tegenkwam en hem bedankte voor zijn geweldige werk - waar we een ‘radiohit’mee hebben gehad – riep hij quasi wanhopig : “Wil jij nooit meer een liedje in Fis schrijven, ja ?!”
En toen kwamen zowel hij als ik op een gegeven moment allebei weer in Kayak terecht. De samenwerking maar ook de vriendschap werd er alleen maar intensiever op. We reden – zeker tijdens de Nostradamus tour – vaak samen naar optredens toe. Over gespreksstof hoefde ik mij dan geen zorgen te maken. Pim ratelde wel door. Over van alles en nog wat. Hij onderbrak zichzelf af en toe om mij te wijzen op die prachtige buizerd die daar net opvloog in dat weiland. Roofvogels waren een hobby van hem ; hij wist er heel veel van.
Voor mijn verjaardag dat jaar kreeg ik van hem een prachtig fotoboek : Cistercian Abbeys, omdat ik immers een monnik van die orde in Nostradamus speelde ! Stad en land heeft hij af moeten zoeken om zoiets te pakken te krijgen. Maar zo was Pim.
Ook tijdens de mix van Letters from Utopia zijn we samen een keer naar de studio in Leeuwarden gereden. Om nog wat wavfiles af te leveren bij Nico “van de Kast” en proefmixen te beluisteren en te bespreken. En we belden of zagen elkaar meerdere keren per week. Afgelopen zomer speelden we samen, met Eddy Koopman van het Metropole Orkest, een benefiet voorstelling met Beatlenummers in het openluchttheater Cabrio in Soest.
Toen hij me vroeg om een tekst te schrijven op één van zijn nummers vond ik dat echt een grote eer. Onze samenwerking wat schrijven betreft was begonnen bij het nummer “Strawberry Blonde” van mijn CD “Child of the water”. Ook een tekst van mij met weergaloze muziek van Pim. Helaas heeft het lot beslist dat we niet nog meer samen mogen schrijven.
“Moe ?! Man, ik kom met meer energie het podium af dan dat ik er op ga, kan ik je melden !” Hij fietste veel en vaak en deed aan fitness.
“Een beetje van de leg”, voelde hij zich 21 november in Drachten, door de griepprik maar ook vooral door het overlijden van Frank Papendrecht. Maar wel een geweldig concert spelen en daarna de verjaardag van Joost nog even vieren.
Het zou het laatste concert van zijn leven zijn.
Ik kan het nog steeds niet echt bevatten dat Pim er niet meer is. We hadden onze vaste momenten op het podium tijdens een show, momenten dat ik hem even opzocht om met hem te dollen. Juweeltjes van momenten.
De man met de gouden oren en het gouden hart, met de bulderende lach, met zijn heerlijke logge manier van drummen, onze “Grote Vriendelijke Reus” is niet meer.... Hij laat een leegte achter waarvan ik de afmetingen nog niet eens kan inschatten.
Dag vriendje....
Edward
Bron: Edward Reekers Fanhyves
Pim Koopman